جاده

                                 اسپانیایی

                                  انگلیسی

                                   روسی

                                     .

                                     .

                      زبان نگاهت را نخوانده ام

 * اشاره به رمان مشهور بر باد رفته

چهارشنبه سوری پارسال رو فراموش نمی کنم . چند تا جعبه ی چوبی و کارتن گرفته بودیم وتو حیاط خوابگاه اتیشی درست کرده بودیم که شعلش یک متربود  . هفت هشت تا سیب زمینی اول کار گذاشتیم زیر اتیش و دو ساعتی از روش می پریدیم و اخرش که اتیش خوابیده بود نشستیم دورش و چایی خوردیم و خوندیم . سیب زمینی ها از روی گاز بهتر پخته بودند . شادی ساده و صمیمی که هیچ وقت فراموش نمی شه .

و یک شعر قدیمی :

عصر ان چهارشنبه ساعت پنج

زیر باران غم قدم می زد

توی فکر و خیال خود گم بود

یاد او لحظه را رقم می زد

عصر ان چهارشنبه ساعت شش

ناگهان خنده بر لبش بنشست

در خیالش عروس دریاها

در میانه به راه او پیوست

زیر باران به نو عروسش گفت

می پرستم تو را به این باران

کافر و ملحده خدا کیشم

من به سحر تو کرده ام ایمان

عصر ان چهارشنبه ساعت هفت

زیر باران هنوز تنها بود

فکر بودن کنار یارش نیز

مثل باران چقدر زیبا بود

سلام

می خوام یکم از شب شعر امسال بگم و شعر های زیبای زائرین کربلا و یکم از زمستون امسال که داره کم کم ساکش رو می بنده و یکم از بهاری که همه جا سرک کشیده  و یکم از ادمیزاد هایی که اطرافم هستند و من را دائم به یاد  این  مصرع " از دیو و دد ملولم و انسانم ارزوست " مولانا می اندازند.  

می خوام یکم از خودم بگم که حالی دارم که نگفتنم بهتره  . می خوام یکم از حافظ بگم و فالی که دیشب گرفتم و چقدر قشنگ جوابم رو داد:

 " نقد دنیا ببرد غصه ی دنیا به گزاف     گر شب و روز در این قصه ی مشکل باشی "

می خوام یکم از سمینار هدف بگم که بین همه ی حرف هاش این نکته رو خوب یادم موند که زندگی مثل  یک دایره هست که هر قطاع ان یک بعد از زندگی هست و اگر قصاع ها شعاع یکسانی نداشته باشند یعنی به همه ی ابعاد زندگی به یک نسبت نپردازیم دایره ای نمی سازیم  و چرخ زندگی نمی چرخد و این باعث می شه لنگ بزنیم .

به همین دلیل می خوام یکم از همه چیز بگم  . برای یکم گفتن از شعر می خوام وبلاگ شعر طنزی رو به دوستان معرفی کنم که اشعار طنز استادانه ای توسط سعید سلیمان پور ارومی با نام بوالفضول الشعرا سروده شده . احتمالا خیلی از شما با این وبلاگ اشنایی دارید ولی به نظرم یاد اوریش خالی از لطف نباشه .

www.bolfozool.blogfa.com

دلم نمی یاد  شعری ننویسم  و چون سر رسیدم همراهم نیست پس چند تا تک بیتی که شاید یک روز برای خودش غزل شد روبپذیرید :

                                        با خنجر ابروی خودم می زنم اخر

                                       یک دشنه به قلبم نشوم عاشق پرواز

                                        لبخند زدی قند و شکر اب کنی

                                       یا عقل به گل نشسته را خواب کنی

                                       ای کاش می شد حرف دل را کاشت

                                        فردا به جایش یک غزل برداشت

                                       بر سر پیچ و خم و گردنه های زندگی

                                      من زدل یک غزل تازه به غارت بردم

                                      خنجر به رستم گفت تنها مانده ای مرد

                                      در چشم تو جز نا برادر خاره ای نیست

 شب ساعت 3 خوابیده ام و صبح ساعت 8 کلاس دارم. این یعنی 5 دقیقه خواب برایم مثل طلا ارزش داره . در اوج خواب شیرین گرگ و میش  صدای ضعیف ولی ممتدی کلافم می کنه و دست اخر ترجیح می دهم بلند بشوم  و منبع صدا را پیدا کنم که چشمم به گنجشکی که کنج سوراخ سقف اتاق لانه کرده می افتد . یک لحظه به نظرم می اید نگاهم کرد و بعد پرید . نگاهش انقدر معصومانه بود که عصبانیتم را بخاطربد خوابی فراموش کنم.

روز بارانی

همه در حسرتند

پرنده

در حسرت من

که زیر سقف خانه گرم اتشم

و من

در حسرت پرنده

که زیر سقف اسمان

گرم پرواز

ببین این ابر باران زا

به یاد غنچه گریان است

کنون فصل زمستان است

و" سرما سخت سوزان است "

شما که مردم این سرزمین برف و بارانید

می دانید

که تنها چاره اش

گرمای قلیان است

ببین صد پاره ابری را

که می پبچد به گردش باد

و در گوشم دمادم می دهد فریاد

ادم ها

کنون فصل زمستان است  

سلام

خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم علتش مهم نیست مهم اینه که  دلم براش مثل یک دوست قدیمی و قابل اعتماد تنگ شده بود و بی صبرانه منتظر فرصت بودم تا سری بهش بزنم و نفسی تازه کنم .

محرم عاشورا  شب شعر و امیر مرزبان کلماتی هستند که  به ترتیب از ذهنم می گذرند و من را تا اسفند ماه و شب شعر عاشوای امسال منتظر می گذارند . شعر امیر مرزبان را دوست دارم چون احساسی را که از قلبش بلند می شه فقط  بیان نمی کنه بلکه  با همون قوت  روی قلبت می شونه  . امیدوارم جوهر قلمش همیشه روی صفحه جاری باشه . می خواستم این پستم فقط نوشته باشه و شعری هر چقدر کوچک ننویسم ولی هر چقدر با خودم کلنجار رفتم دلم راضی نشد . با وجود اینکه نوشته های من توی یک سر رسید سال 75  در حد اینکه بگم دفتر شعر دارم نیست ولی در حد خودشون دوستشون دارم و دلم با کلماتش مثل  موج وقت طوفان بازی  می کنه .

یک شاعر می گفت شعر مثل بچه ی ادم می مونه بعد که متولد شد باید بزرگش کرد و پرورشش داد .نباید به حال خودش رها بشه باید تصحیحش کرد نمی دونم چرا قطعه کوچکی که برای این پست نوشتم را هیچ وقت بعد از اولین بارنوشتنش نخواستم  تغییرش بدهم  و چیزی به اون کم یا اضافه کنم :  

 
ورد  زبان عقربه ی ساعت  حرم

ذکر سلام حضرت عباس بود و بس

پیچیده در فضای حرم بویی از بهشت

آری نسیم بوی گل یاس بود و بس

تفسیر نام اوست به ذکر حرم که او

نامش تمام آیه ی احساس بود و بس

تنها دلیل تنشنگی اش در کنار رود

آبش بدست مردم نسناس بود و بس

                                                                التماس دعا

اول : عید است ساقیا قدحی پر شراب کن...

دوم : اگر هر روز هفته تمام وقت به نوشته ی این وبلاگ فکر کنم باز وقتی پشت این کامپیوتر داغون می نشینم چیز دیگری می نویسم متفاوت از نوشته هایی که از ذهنم گذشته.

سوم : تو عمق درس به یک اشکال بر می خوری که مربوط به درس ترم دوم هست . بین جزوه ها پیداش می کنی و دنبال جواب مورد نظرت می گردی که چشمت به شعر  پایین یکی از صفحه ها می خوره و یک ساعتی رو در فضای  کلاس و حال و حوای شعر می گذرونی :

 سرمون به روی شونش نرسید

 لبمون به روی گونش نرسید

 اینبارم  مثل  تموم  قصه ها 

   کلاغه  به  اشیونش  نرسید

 دل من دنیا رو می خواد واسه تو

 همه ی گلها رو می خواد واسه تو

 این کویر تشنه هر شب تا سحر

 گریه ی ابرها رو می خواد واسه تو

 پ.ن. خدا باران بهاری را که حس شعر و عشق و زندگی را زنده  نگه می دارد  فراوان کند

  از خودم :

امتحان دادن و ناراحتی ننوشتن جواب طبیعیه ولی اینکه چرا همیشه من با وجود اطمینان کامل به غلط بودن جواب مینویسمش برام علامت سواله .انگار یکی پشت سرم ایستاده و در گوشم می گه  غلطه ولی بنویس .

از شعر:

جاده ای می خواهم

که اگر بی وقفه

همه ی عمر بر ان گام نهم

باز در گوش من این نغمه بخواند که بیا

ره دراز است هنوز ..

گفتم: فکرات رو کردی ؟ سفر طولانیه ها  

گفت : به اندازه ی تمام مسیر

گفتم : جاده صاف و بی غل و غشه باید مثل خودش باشی تا به مقصد برسی

 خندید و گفت : پس من تنها می رسم اخر جاده؟ اینجوری که بده

گفتم: قول میدی؟ قول می دی تا اخرش باشی ؟ مردونه؟

محکم گفت :مردونه

انقدر محکم گفت که منتظر تنهایی میان راه بودم ...

یک غزل قول داده بودم که الوعده وفا .این غزل رو دومین باری که مشهد رفتم گفتم  اگر اشتباه نکنم اول دبیرستان بودم .اشکال زیاد داره ولی دوستش دارم :

امشب دلم سرای رضا می کند طلب

اوای نی ز کرب و بلا می کند طلب

اقا شکایت از دل خود می کنم که او

هرگز وفا نکرده وفا می کند طلب

الوده تر ز وصف شمایم ولی کنون

شعرم ردیفتان ز خدا می کند طلب

بر قلب من دو بال کبوتر جوانه زد

جایی ز کویتان چو گدا می کند طلب

ما تشنگان عشق شما مانده در عطش

ابی ز دستتان لب ما می کند طلب

شرمت نمی شود که طلب می کنی مدام

در گوش خود بگو که چرا می کند طلب؟

اشکی  بیاد غربت مولا نداده   دل

لطف از که و صفای کجا می کند طلب

اقا شما شفاعت ما  کن  اگر  شود

چشمان ما رضای شما می کند طلب